Krótka historia okna i jego budowa

Najstarszą formą, o jakiej wiemy, okna była niewielka dziura w ścianie. Z czasem ów otwór zaczęta przykrywać kawałkiem tkaniny, zwierzęcą skórą, czy też drewnem. Kolejnym etapem na drodze ewolucji okna było zastosowanie w nim okiennic, dających się zamykać i otwierać.

Dzięki temu okno nie spełniało już wyłącznie funkcji umożliwiania dostępu światła do pomieszczenia, lecz także zabezpieczało dom przed różnymi warunkami atmosferycznymi, czy anomaliami pogodowymi. Warto w tym momencie wspomnieć, że oprócz wspomnianych powyżej funkcji okna służyły również jako element dekoracyjny.
Dzięki nim dana budowla zyskiwała ładniejszy architektonicznie wygląd. Następnym krokiem ewolucji okien było zastosowanie w nich kawałków szkła, połączonych ze sobą ołowiem. Pierwszymi, którzy w swoich oknach zastosowali szkło byli Rzymianie. Od nich tę metodę budowy okien przejęły inne ludy europejskie. W tym czasie na kontynencie azjatyckim, szczególnie w Chinach, czy Japonii, dominowały bardziej ekonomiczne okna papierowe. W Anglii zwyczaj montowania szklanych okien rozpowszechnił się na początku siedemnastego wieku.

Do podstawowych elementów okna należą: po pierwsze, ościeżnica, czyli rama zamontowana w ścianie budynku, po drugie, skrzydło okienne, czyli część ruchoma okna, którą za pomocą zawiasów przymocowuje się do ościeżnicy i, po trzecie, wypełnienie ramy skrzydła okiennego, popularnie nazywane szybą, pojedynczą lub podwójną.

Dodaj komentarz